Okazuje się bowiem, że zmiana nazwy towaru nie zawsze pomaga w mamieniu tych, do których ten towar (na przykład partia) jest adresowany. Już były Polskie Fiaty, sprzedawane jako Polonezy (po zmianie nazwy właśnie i po dorobieniu nowej karoserii). Już były okrutne, ociekające krwią, zwierzęce pacyfikacje stoczni i kopalni, nazywane w lewicowych mediach najpierw konieczną interwencją, sprowokowaną przez liderów kontrewolucji, następnym razem – chuligańskimi zamieszkami, skierowanymi przeciwko duchowi porozumienia, a po paru następnych latach – obroną żywotnych interesów polskiego narodu. Już był zamach stanu i stan wyjątkowy, nazywane stanem wojennym oraz demokratycznym przywracaniem normalności... Polska lewica od zawsze przoduje w wymyślaniu eleganckich nazw dla mniej eleganckich rzeczy.
A jednak – lewica zawsze pozostaje lewicą. Dzisiejsi jej liderzy od swych wymienionych na początku poprzedników różnić się mogą jedynie tym, że – z racji wieku – nie zdążyli wziąć sobie na sumienie śmierci robotników, studentów czy księży. Nadal jednak swój program opierają o wzorce zaczerpnięte z historii. Mianowicie – z działalności Janosika. Tak! Gdyż tu trzeba zaznaczyć: Słownik postaci literackich A.Z. Makowieckiego podaje, że zbójnik Janosik istniał naprawdę. Faktycznie był znany jako Janosik Juraj i żył w latach 1688 – 1713, czyli znacznie wcześniej niż twórcy Rewolucji Październikowej i niemal stuletniego bałaganu, który z niej wynikł. Zatem Janosik to wzorcowy lewicowy polityk. I chyba dlatego jedna z telewizji w minioną sobotę, tuż przed wyborami, wyemitowała kinową wersję filmu o tym wielkim zbójniku. Ot, taki niemal dokument fabularyzowany...
Przypomnijmy: wtedy było tak jak dziś. Janosik założył swoją partię polityczną – nazywaną wtedy bandą. Stanął na jej czele jako sekretarz-przewodniczący – wtedy nazywany harnasiem. Też miał w swym otoczeniu spokrewnione ze sobą osoby, protegujące się wzajemnie – wtedy nazywane szwagrami. Otaczał się analfabetami – ale zasłużonymi i lojalnymi (wtedy wręcz musieli składać przysięgę wierności; lojalki podpisać nie mogli, bo nie potrafili). Idąc dalej: Janosik też uwikłał się w niejasne układy seksualne z ogólnie znaną pięknością – wtedy nazywaną Maryną. I także dbał o swój image, mimo braku profesjonalnej siłowni realizując body-building...
Ale przede wszystkim – Janosik też okradał bogatych, przedsiębiorczych i wykształconych, zaś zdobyte w ten sposób odpowiedniki dzisiejszych podatków według swego widzimisię rozdawał biednym, leniwym oraz nieukom; głównie tym, którzy umieli upomnieć się u niego o swoje. I właśnie dlatego był wielbiony i przeszedł do legendy! Tak! Właśnie dlatego, że, bądźmy szczerzy, co rusz naruszał prawo (i to z kilku paragrafów); a do tego robił to, uczestnicząc w ówczesnej przestępczości zorganizowanej.
Wiele się w naszym pięknym kraju zmieniło, ale dwie rzeczy nadal funkcjonują. Po pierwsze: zawsze do władzy próbuje się dorwać jakiś Janosik (czasem kilku!). A po drugie – dotąd tzw. ogół cieszył się janosikowymi obietnicami – nie pytając jednak, skąd harnaś znajdzie pieniądze na ich realizację.
A to jest, niestety, podstawa całej polityki. Umówmy się zatem: działalność Janosika, zwłaszcza w zakresie rozdawania nieswojej kasy, znacznie lepiej ogląda się na ekranie w reżyserii Jerzego Passendorfera, niż wykreowana scenariuszem (przepraszam – projektem budżetu) – wymyślonym przez bandę (przepraszam – partię), której ten nowy Janosik przewodzi.
Maciej R. Hoffmann
Rzecz Krotoszyńska, nr 38/547, 20 września 2005 r.
| KOMENTARZE CZYTELNIKÓW |
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami czytelników
Rzeczy Krotoszyńskiej. Redakcja rzeczkrotoszynska.pl
nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.
| REKLAMA |
